Uprawa warzyw

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Rabarbar

  • czwartek, 18 sierpień 2016 16:18
  • Tekst:  "Działkowiec"

Najlepszym terminem jego sadzenia jest koniec września lub początek października, wówczas rośliny lepiej się ukorzeniają i wiosną wcześniej rozpoczynają wegetację. Rabarbar jest bardzo popularny w uprawie na działkach i w ogródkach. Jest warzywem wieloletnim, ma trwałą część podziemną, niezamierającą jesienią, zimuje w glebie i odrasta wczesną wiosną w następnym roku. Nie ma on dużej wartości odżywczej, ale ze względu na walory smakowe, wykorzystywany jest do sporządzania kompotów, soków, wypieku ciast owocowych czy do produkcji win.

Wymagania klimatyczne i glebowe
Rabarbar ma małe wymagania cieplne. Jest bardzo odporny na mróz. Karpy nie wymarzają nawet w mroźne i bezśnieżne zimy. Wznawia wegetację tuż po stopnieniu śniegu i powierzchniowym rozmarznięciu gleby, a pojawiające się wiosną młode pąki znoszą przymrozki do -10°C. Rabarbar ze względu na dużą rozetę liściową i dużą powierzchnię blaszek liściowych ma wysokie wymagania wodne. Niedobór wody w glebie jest przyczyną słabego wzrostu roślin, a plon ogonków liściowych jest niższy i gorszej jakości. Są wtedy mniej soczyste, włókniste i słabiej wybarwione. Rabarbar nie ma dużych wymagań glebowych, ale najwyższe plony uzyskuje się na glebach średnio zwięzłych, o wysokiej zawartości substancji organicznej i głębokiej warstwie uprawnej. Odpowiednie są gleby wilgotne ale nie podmokłe. Na glebach lżejszych, które się szybciej nagrzewają, zbiór jest nieco wcześniejszy niż na glebach cięższych, ale plony są niższe. Największe plony uzyskuje się na czarnych ziemiach, madach i murszach. Najlepsze są gleby o odczynie zbliżonym do obojętnego lub lekko kwaśnym, o pH 5,6-7,0. Nieodpowiednie dla uprawy rabarbaru są gleby piaszczyste, ubogie w składniki pokarmowe, z uwagi na słaby wzrost roślin oraz gleby gliniaste, ze względu na zaskorupianie się.

Zmianowanie
Rabarbar jako roślina wieloletnia uprawiany jest poza płodozmianem, dlatego wymaga starannie przygotowanego stanowiska. Na tym samym miejscu może być uprawiany przez 10 lat, a nawet dłużej. Stanowisko to powinno być wolne od nicieni i silnie korzeniących się chwastów wieloletnich. Odpowiednim przedplonem dla rabarbaru są rośliny okopowe oraz uprawiane na nawozach organicznych, np. ogórek, pomidor, seler.

Przygotowanie grządki i nawożenie
Zagon pod uprawę rabarbaru powinien być starannie przygotowany. Po zbiorze przedplonu ziemię należy głęboko przekopać wraz z obornikiem, w ilości 60 kg na 10 m2 powierzchni. W dalszych latach uprawy co 2-3 lata, można wokół karp rozsypać warstwę dobrze rozłożonego obornika, w ilości 50 kg na 10 m2 i delikatnie przekopać międzyrzędzia. Każdego roku wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji dobrze jest zastosować pod rośliny nawożenie mineralne. Po zakończeniu zbiorów ogonków liściowych (koniec czerwca-połowa lipca) można rośliny ponownie zasilić. Jesienią wskazane jest zastosowanie nawozów fosforowych i potasowych.

Sposoby rozmnażania i sadzenie
Rabarbar rozmnażany jest wegetatywnie przez podział karp. Najlepsze są karpy uzyskane z 4-6-letnich roślin matecznych, o średnicy 40-60 cm. Wykopane całe karpy przecina się ostrym nożem. Sadzonka powinna mieć masę 250- 300 g, przynajmniej jeden pąk liściowy oraz 1-3 korzenie. Karpę należy podzielić kilka godzin wcześniej przed sadzeniem, by miejsca cięcia lekko zaschły. Ogranicza się w ten sposób możliwość zainfekowania roślin. Można również wykorzystać karpy roślin młodszych 2-3-letnich. Wykopuje się je latem i dzieli na sadzonki z 1 pąkiem liściowym i 1-2 korzeniami, muszą mieć obcięte liście i skrócone korzenie. Tak przygotowane wysadza się do doniczek wypełnionych podłożem i pielęgnuje przez 6-8 tygodni. W rejonach o ostrych zimach, sadzonki wysadza się wiosną, pod koniec marca lub na początku kwietnia. Rozstawa zależy od odmiany i żyzności gleby Odmiany słabiej rosnące sadzi się w rozstawie 1 x 1 m lub 1,2 x 1,2 m, a silniej rosnące w rozstawie 1, 5 x 1, 5 m, a na glebach żyznych nawet 2 x 2 m. Sadzonki należy umieścić w glebie tak, aby pąki wierzchotkowe znajdowały się na głębokości 2-3 cm pod powierzchnią.

Pielęgnacja i zbiór
Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym w pierwszym roku uprawy jest odchwaszczanie, ręczne lub mechaniczne. W lata suche w okresie największego zapotrzebowania na wodę, tj. od maja do sierpnia, konieczne jest nawadnianie. Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest sukcesywne usuwanie pędów kwiatostanowych. Pozostawienie ich hamuje rozrastanie się karpy i zawiązywanie nowych pąków liściowych oraz obniżenie plonu w roku następnym. Pędy te wyłamuje się ostrożnie, stopniowo, by nie uszkodzić roślin. W celu zapewnienia wcześniejszych zbiorów, jesienią karpy można przykryć niewielką ilością słomiastego obornika, a wiosną - folią perforowaną lub włókniną. Można także ściółkować glebę wokół roślin korą, trocinami lub słomą. Zapobiega to głębokiemu przemarzaniu gleby zimą i wpływa na wcześniejsze ruszenie wegetacji wiosną. Zbiór rozpoczyna się w drugim roku uprawy, nie dłużej niż 3-4 tygodnie, aby nie osłabić młodych roślin. W następnych latach zbiór prowadzi się przez 8-10 tygodni, do połowy lipca, 1-2 razy w tygodniu, wyłamując 3-4 najbardziej zewnętrzne liście. Odpowiednie do zbioru są liście, których ogonki mają długość powyżej 25 cm i szerokość około 1,5 cm. Blaszki liściowe obcina się przy ogonku na długość około 2 cm. W zależności od odmiany z jednej rośliny można uzyskać od 3 do 10 kg ogonków. Najwyższe plony uzyskuje się w 4-8 roku uprawy.

Artykuły powiązane

  • Wiosenne cięcie agrestu, porzeczki i malin
    Cięcie jest ważnym zabiegiem w pielęgnacji krzewów jagodowych. prześwietlanie dotyczy roślin, które już zostały wcześniej uformowane. po kilku latach wzrostu stają się zagęszczone i wymagają przerzedzenia. Przy okazji usuwa się także pędy…
    Czytaj dalej...
  • Szara pleśń truskawki, maliny, winorośli
    W niektóre lata szara pleśń potrafi zniszczyć znaczną część plonu truskawek, malin oraz winorośli. Czy można jej przeciwdziałać? Pierwsze objawy chorobowe pojawiają się najczęściej w okresie kwitnienia. Zakażone kwiaty brunatnieją i obumierają.…
    Czytaj dalej...