GłównaWarzywa na działcePomidory w gruncie

Uprawa warzyw

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Pomidory w gruncie

  • czwartek, 18 sierpień 2016 16:13
  • Tekst:  "Działkowiec"

Pomidory najlepiej rosną na stanowisku słonecznym i zacisznym; na większości gleb piaszczysto-gliniastych, dobrze utrzymujących wilgoć i łatwo nagrzewających się, o odczynie lekko kwaśnym: pH 5,5-6,5. Należy unikać uprawy pomidorów bezpośrednio po sobie lub innych warzywach psiankowatych (papryka, oberżyna, ziemniaki) ze względu na zimowanie w glebie patogenów i larw szkodników, które zagrażałyby naszej uprawie. Na to samo miejsce uprawy powinny wracać nie częściej niż co 3-4 lata. Ze względu na dobrze rozwinięty system korzeniowy pomidory należy uprawiać po roślinach korzeniących się płycej jak: ogórek, kalafior, brokuł, seler, burak, groch, fasola, szpinak, a jako przedplon można sadzić rośliny o krótkim okresie wegetacji: sałatę, rzodkiewkę, kalarepę, cebulę z dymki. Te ostatnie można również uprawiać współrzędnie z pomidorami, gdyż zostaną zebrane, zanim pomidory dobrze się rozrosną. Stosując zasady biodynamiki na działce, sadzimy rośliny korzystne allelopatycznie, tzn. takie, których obecność w pobliżu pomidorów stymuluje ich bujny i zdrowy wzrost. Pomidory rosną dobrze w sąsiedztwie bazylii, czosnku, pietruszki, selera naciowego, szparagów, nasturcji oraz nagietków, które odstraszają mączlika, często atakującego pomidory.

Przygotowanie gleby i nawożenie
Pomidory uprawia się w pierwszym lub drugim roku po zastosowaniu obornika, w zależności od odmiany i typu gleby. Pomidory wczesne, karłowe, wymagają gleby bogatej w próchnicę, dlatego uprawia się je w pierwszym roku po oborniku; odmiany wysokie - w drugim, a na glebach zwięzłych, żyznych - nawet w trzecim. Obornik dobrze rozłożony można dać wczesną wiosną, a jeśli jest mniej rozłożony - jesienią, w dawce 3-A kg/m2. Ważne jest również uregulowanie odczynu gleby, gdyż decyduje on o dostępności składników pokarmowych. Gleby o pH niższym od 5 trzeba wapnować w roku poprzedzającym uprawę.

Po zbiorze przedplonu przygotowujemy glebę pod uprawę pomidorów. Resztki roślinne oraz kiełkujące chwasty rozdrabnia się i miesza z glebą przekopując ją przynajmniej na 2-3 tygodnie przed planowanym terminem sadzenia. Jednocześnie można, gdy nie dysponujemy obornikiem dać kompost w dawce 5-6 kg/m2, a na podstawie analizy chemicznej gleby ustalić dawki nawozów mineralnych, gdyż nawożenie organiczne nie zaspokaja w pełni zapotrzebowania pomidorów na składniki pokarmowe N, P, K. Ustaloną dawkę nawozów fosforowych i potasowych oraz 2/3 dawki nawozów azotowych daje się przed sadzeniem, starannie mieszając je na głębokość 15 cm z glebą. Pozostałą dawkę nawozów azotowych stosujemy pogłównie. Gdy nie znamy zasobności gleby, stosujemy nawożenie na 10 m2 następującymi dawkami nawozów mineralnych: 0,3-0,7 kg siarczanu amonu lub 0,2-0,4 kg saletry amonowej; 0,1-0,2 kg superfosfatu potrójnego i 0,3-0,6 kg siarczanu potasu. Możemy również z powodzeniem zastosować Azofoskę w dawce 0,4-0,6 kg.

Ściółkowanie gleby
Na wczesność i jakość owoców oraz zwyżkę plonu bardzo korzystnie wpływa ściółkowanie gleby. Owoce są odporniejsze na pękanie I suchą zgniliznę wierzchołkową, równomierniej dojrzewają oraz są zdrowsze, nie leżą na ziemi. Do ściółkowania można użyć czarnej folii o grubości 0,03-0,05 mm lub włókniny, o ciężarze jednostkowym 30-60 g/m2. Pod ściółkę glebę przygotowuje się jak do zwykłej uprawy, starannie wyrównując powierzchnię, aby po deszczu woda nie stalą w zagłębieniach. Na kilka dni przed sadzeniem pomidorów, docięte na odpowiednią długość pasy folii lub włókniny (szerokości 100 cm), rozkłada się na wilgotnej glebie, dobrze obsypując brzegi ziemią. Na pasach wyznacza się miejsca dla roślin, wycinając nożem otwory (na krzyż) w dwóch rzędach co 40 cm, a w rzędzie dla odmian sztywnołodygowych - co 40 cm, a wiotkołodygowych -co 60 cm. Do ściółkowania można też użyć różnych materiałów organicznych, które rozkłada się między roślinami na grubość 5-8 cm, na początku czerwca, gdy gleba jest już dostatecznie ogrzana.

Sadzenie rozsady
Pomidory sadzi się do gruntu po 15 maja, gdy minie niebezpieczeństwo wiosennych przymrozków, najlepiej w dzień pochmurny, bądź w godzinach popołudniowych. Rozsadę sadzi się w wilgotną, ale nie nadmiernie mokrą ziemię, dość głęboko pod pierwszy liść, uważając, aby korzenie nie były podwinięte. Dołek wokół rośliny trzeba obsypać ziemią i dokładnie docisnąć, a rośliny podlać, dając około 0,251 wody pod każdą. Podlewanie powtarza się 2-3 razy, aż do przyjęcia się roślin. Później podlewanie ograniczamy, aby rośliny się dobrze ukorzeniły. Rozsada do sadzenia powinna być zahartowana i na kilka godzin przed sadzeniem obficie podlana, co ułatwia wyjmowanie jej z doniczek i lepsze przyj-miejscu. Po odzyskaniu turgoru nadaje się do sadzenia. Rozsadę wybiegniętą (cienką, o długich międzywęźlach i delikatnych liściach) sadzi się do gleby głębiej i nieco ukośnie. Rośliny przerośnięte, pokładające się, wymagają zaraz po posadzeniu podwiązania do podpór. Radykalnym rozwiązaniem jest usunięcie wierzchołka wzrostu i pozostawienie 2-4 liści, z kątów których wyrosną nowe pędy. Zabieg ten odmładza rośliny, ale znacznie opóźnia plonowanie. Pokutuje błędne przekonanie, że sadzenie kwitnącej rozsady przyspiesza owocowanie. Niestety, zaraz po posadzeniu kwiaty opadają i w konsekwencji plon owoców jest późniejszy i mniejszy. Wczesną i ciepłą wiosną można zaryzykować sadzenie dobrze przygotowanej i zahartowanej rozsady na początku maja. Wtedy rośliny zdążą się przyjąć przed majowymi przymrozkami i są odporniejsze na niską temperaturę. Skuteczną metodą ochrony pomidorów przed przymrozkiem jest okrycie ich włókniną, kołpakami z tektury falistej lub folii. Można również w dzień przed zapowiadanym nocnym ochłodzeniem obficie podlać rośliny. Wilgotna gleba w dzień szybciej się nagrzewa, a w nocy wolniej oziębia. Rośliny rosnące w niej mają szansę wytrzymać przymrozek do -3°C.

Zabiegi pielęgnacyjne
Po przyjęciu się roślin systematycznie usuwamy pojawiające się chwasty, oraz nawadniamy pomidory (gdy nie ma opadów deszczu), od początku kwitnienia do pojawienia się pierwszych czerwonych owoców. Podlewanie powinno się wykonywać w godzinach przedpołudniowych, aby rośliny mogły obeschnąć do wieczora, co zapobiega chorobom grzybowym. W okresie wiązania owoców można zasilić rośliny Bioponem, oraz zastosować jednorazowe nawożenie pogłówne azotem: 90-120 g/10 m2 saletry amonowej, lub 190— 260 g/10 m2 saletry wapniowej, która dodatkowo zabezpiecza owoce przed suchą zgnilizną wierzchołkową. Gdy w pierwszych dwóch gronach owoce są już wyrośnięte, usuwamy 3-4 dolne liście, zaczynając od chorych i zniszczonych. Zabieg ten przyspiesza dojrzewanie owoców i zapobiega rozprzestrzenianiu się chorób.

Artykuły powiązane