GłównaModernizacja działkiByliny na wiele lat

Modernizujmy ogrody

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Byliny na wiele lat

  • środa, 18 lipiec 2012 10:10
  • Tekst:  "Działkowiec"

Trwałość bylin polega na tym, że mogą one rosnąć nawet kilkadziesiąt lat w jednym miejscu. Nie ma więc konieczności wykopywania ich co kilka sezonów i dzielenia. Ponadto jest to dość spora, liczna grupa roślin zróżnicowana pod względem dekoracyjności i dostosowania. Długowieczność bylin uzależniona jest od stanowiska w jakim je posadzimy, jeśli nie zapewnimy im odpowiednich warunków, rośliny te będą z roku na rok słabiej kwitły, gorzej wyglądały, aż w końcu zaczną zamierać. Aby cieszyć się ich dekoracyjnością przez długie lata należy bezwzględnie dopasować je do środowiska panującego w naszym ogrodzie. Jeśli posadzimy byliny w bliskim sąsiedztwie drzew i krzewów, musimy liczyć się z częstszym ich dokarmianiem, gdyż korzenie sąsiednich roślin drzewiastych pobiorą większość składników pokarmowych z podłoża. Nie dajmy sią zwieść roślinom, która same się wysiewają (np. niezapominajka leśna, lobelia wielka) i dają tylko pozory długowieczności.

 

W pełnym słońcu 
Do znanych, długowiecznych bylin należą piwonie chińskie (Paeonia lactiflora). Popularność swą zawdzięczają nie tylko żywotności, ale przede wszystkim dużym, różowym i pachnącym kwiatom, ukazującym się w maju, czerwcu. Piwonie te nadają się zarówno na rabaty, jako grupy jednogatunkowe oraz na kwiat cięty.

Niewybrednym gatunkiem jest również liliowiec ogrodowy (Hemerocallis hybrida), dorastający do jednego metra wysokości. W zależności od odmiany kwitnie od maja do lipca, mieniąc się żółtymi, pomarańczowymi, czerwonymi oraz różowymi barwami. Kępy jego trawiastych liści pięknie prezentują się w grupach na trawnikach. W słońcu dobrze rośnie tojeść kropkowana (Lysimachia punctata), która posiada dekoracyjne, drobne, żółte kwiaty, osadzone w górnej części pędów. Kwitnienie przypada na lipiec, sierpień. Bylina ta polecana jest do założeń naturalistycznych nad brzegami oczek wodnych i strumieni.

Żółtą barwę kwiatów, ukazujących się od lipca do września, posiada także słoneczniczek szorstki (Heliopsis helianthoides). Charakteryzuje się on bujnym wzrostem (osiąga do 150 cm wysokości). Można go posadzić na rabatach jako roślinę żywopłotową oraz ścinać do świeżych i suchych bukietów.

Wiele lat na jednym miejscu może rosnąć łubin trwały (Lupinus polyphyllus), ozdobny zarówno z dłoniastych liści, jak i z wielobarwnych kwiatów. Jego kwitnienie przypada na czerwiec, a po przycięciu powtarzane jest jesienią. Łubin można stosować na rabaty i na kwiat cięty. Warto wspomnieć, że dzięki przyswajaniu z powietrza azotu przez bakterie korzeniowe, łubin korzystnie wpływa na wzrost sąsiednich roślin.

Niezawodną i cenną rośliną jest płomyk wiechowaty (Phlox paniculata), pod warunkiem że posadzimy go w żyznym, przewiewnym podłożu. Bylina ta latem rozwija gęste kwiatostany barwy od białej przez różową do fioletowej.

Na stanowiska alkaliczne 
Zawilec narcyzowy (Anemone narcissflora) to nasz długowieczny, rodzimy gatunek, polecany na ocienione rabaty na gleby alkaliczne, czyli te o zasadowym odczynie (pH > 7). Jego efektowne białe kwiaty pojawiają się w maju, czerwcu na czterdziesto centymetrowych pędach.

Podobne stanowiska preferuje ciemiernik biały (Helleborus Niger), który ma nietypowy termin kwitnienia, bowiem jego kwiaty ukazują się zimą. Dodatkową zaletą ciemiernika są zimozielone liście. Cała roślina osiąga 30 cm wysokości.

Na wapiennym podłożu przez wiele lat może także rosnąć gęsiówka kaukaska (Arabis caucasica), pod warunkiem, że zapewnimy jej słoneczne stanowisko. Bylina ta tworzy poduszeczkowate kępy dorastające do 20 cm wysokości, obsypujące się w kwietniu białymi kwiatuszkami. Zwykle stosowana jest w ogrodach skalnych i do obsadzania murków, ale może służyć również jako obwódka.

Podobne do gęsiówki stanowisko, termin kwitnienia i zastosowanie ma smagliczka skalna (Alyssum saxatile), która posiada nieco większą siłę wzrostu oraz żółtą barwę kwiatów.

Typową światłolubną byliną jest również dyptam jesionolistny (Dictamnus albus), zwany potocznie „krzewem gorejącym". Jego sztywne, nierozgałęzione pędy osiągają 1 m wysokości i zakończone są drobnymi, różowymi lub białymi kwiatami, rozwijającymi się w czerwcu, lipcu. Dyptam najczęściej stosowany jest na rabatach naturalistycznych oraz w grupach na trawnikach.

W cieniu i półcieniu 
Do wartościowych i wyjątkowo trwałych bylin należą funkie (Hosta), które w jednym miejscu mogą rosnąć nawet kilkadziesiąt lat! Ozdobne są głównie z liści, podczas kwitnienia osiągają wysokość 30-100 cm, w zależności od gatunku. Najczęściej stosuje się je w grupach wieloodmianowych i na rabatach.

Do długowiecznych bylin osiągających 30-40 cm wysokości, można zaliczyć brunerę wielkolistną (Brunnera macrophylla) oraz bergenię sercowatą (Bergenia cordifolia). Oba gatunki mają dekoracyjne liście, a dodatkowo w kwietniu i maju pięknie kwitną, pierwsza na niebiesko, a druga na różowo. Byliny te stosowane są na rabatach, pod koronami drzew.

Na cienistych stanowiskach, wśród wysokich roślin, warto także posadzić tojad lisi (Aconitum vulparia), dorastający do jednego metra. W lipcu i sierpniu rozwija żółte kwiaty. Ponieważ jest to krajowa bylina, najczęściej stosuje się ją do założeń naturalistycznych.

Artykuły powiązane

  • Robimy sadzonki bylin
    Sadzonkowanie jest dość mało znanym, choć zwykle łatwym do wykonania sposobem rozmnażania bylin. Jedną z najprostszych metod, którą możemy wykonywać właśnie w czerwcu, jest sporządzanie sadzonek pędowych.
    Czytaj dalej...
  • Jesienna rabata
    Wrześniowy ogród nie musi mieć mniej barw i być wyłącznie wspomnieniem letniej świetności. Jest bowiem całkiem dużo gatunków, które pięknie kwitną o tej porze oraz takich, które obok kwiatostanów urzekają pokrojem i kolorystyką liści. Towarzyszące póżnoletnim i jesiennym bylinom trawy…
    Czytaj dalej...