GłównaKwiatyBergenia

Kwiaty na działce

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Bergenia

  • niedziela, 21 sierpień 2016 15:46
  • Tekst:  "Działkowiec"

Nazwa rodzaju Bergenia z rodziny skalnicowatych pochodzi od nazwiska niemieckiego anatoma i botanika Karla Augusta von Bergena. Bergenie tworzą grube, płożące się po ziemi kłącza. Z nich wyrastają zwykle długoogonkowe liście, w zarysie okrągłe, jajowate lub szerokoeliptyczne zebrane w rozety. Liście są gładkie, błyszczące, skórzaste, zimozielone, niekiedy ładnie przebarwiają się na zimę. Wielkość liści jest dość zmienna i zależy od gatunku. Pędy kwiatostanowe osiągają wysokość od 20 do 40 cm. Są one grube, mięsiste, często krwistoczerwone, zakończone wiechą szeroko dzwonkowatych kwiatów.

Bergenie kwitną na biało, purpurowo, ale najczęściej na różowo w różnych odcieniach. Kwiaty utrzymują się długo, od marca do maja, a niekiedy powtarzają kwitnienie jesienią. Jest rośliną niezwykle uniwersalną. Doskonale pasuje do ogrodów tematycznych – skalnych, wodnych, w których tworzy zielone, szeroko rozrastające się kobierce. Znanych jest obecnie osiem gatunków bergenii, występujących w środkowej i wschodniej Azji. Wszystkie są bylinami, które począwszy od XVIII i XIX wieku uprawiane są w Europie jako rośliny ozdobne.

Wymagania uprawowe
Bergenie to rośliny wyjątkowo łatwe i niezawodne w uprawie, z pewnością da sobie z nimi radę nawet początkujący ogrodnik. W zasadzie jedynym czekającym go zabiegiem pielęgnacyjnym jest usuwanie na wiosnę zeschniętych liści i przekwitłych kwiatostanów. Bergenie cechuje niezwykła żywotność i długowieczność, a także odporność na suszę, zachwaszczenie i zanieczyszczone powietrze. Raz wysadzone rozwijają się na stanowisku przez wiele lat. Przystosowują się do każdej prawie gleby w myśl zasady – im więcej słońca tym więcej wilgoci. Rosną dobrze w najrozmaitszych miejscach, także w cieniu. Najlepiej jednak rozwijają się na stanowisku półcienistym, w podłożu próchnicznym, umiarkowanie ale stale wilgotnym. Na glebach żyznych rośliny słabiej kwitną, tworzą za to efektowne, okazałe rozety liściowe. W sprzyjających warunkach rośliny rozrastają się szybko i tworzą gęste, zielone okrywy. Nie ma też żadnych przeciwwskazań żeby ber genie posadzić w donicach lub w innych pojemnikach i ustawić na balkonie czy tarasie.

W ogrodzie
Bergenie dzięki licznym zaletom mają szerokie zastosowanie. Mogą występować pojedynczo, w małych lub dużych grupach. Rosną dobrze w miejscach cienistych, niedostępnych dla innych roślin, na stokach i zboczach. Służą do tworzenia runa pod drzewami iglastymi i liściastymi. Cenione są na rabatach i murkach kwiatowych oraz w ogródkach skalnych. Efektownie prezentują się zarówno w towarzystwie krzewów np. różaneczników, trzmieliny pnącej, jak i bylin. Znakomicie sąsiadują z nimi paprocie, podrzeń nadmorski, a także ozdobne trawy. Liście bergenii wykorzystują bukieciarze w kompozycjach kwiatowych. Cenią je nie tylko za duże walory dekoracyjne, ale także za bardzo dobrą trwałość po ścięciu. Bergenia znana jest także jako roślina lecznicza i garbarska. Z kłączy i korzeni, które zawierają taninę pozyskuje się znaczne ilości garbników do wyprawiania skór oraz barwników stosowanych w przemyśle. W liściach natomiast występuje glikozyd arbutyna o właściwościach antyseptycznych, stosowanych jako jeden ze składników leków przeciw paradontozie. W jej ojczyźnie natomiast, a więc na Syberii, w Mongolii i Korei, liście bergenii grubo listnej używa się jako namiastki herbaty.

Rozmnażanie
Bergenie łatwo się rozmnaża przez podział roślin na 2 – 6 części wczesną wiosną. Można też dzielić kłącza na fragmenty długości 3 – 10 cm, które następnie umieszcza się w skrzynkach wypełnionych perlitem lub torfem wymieszanym z piaskiem. Po rozwinięciu się pędów rośliny sadzi się do doniczek. Innym sposobem wegetatywnego rozmnażania jest sporządzenie sadzonek wierzchołkowych. Sadzonki z trzema liśćmi pobiera się w terminie od kwietnia do czerwca i ukorzenia w perlicie lub torfie. Bergenie można także rozmnażać z nasion, jednak tą metodą otrzymuje się materiał niewyrównany.

Więcej w tej kategorii: «Mieczyki Kwitnące jesienią»