GłównaKwiatyLilia biała

Kwiaty na działce

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Lilia biała

  • niedziela, 21 sierpień 2016 15:29
  • Tekst:  "Działkowiec"

Odpowiednio pielęgnowane rosną w wybranym miejscu przez wiele lat zdobiąc ogród pięknymi kwiatami. Doskonale prezentują się w dużej grupie na tle trawnika lub ciemnozielonych krzewów.

Jako stanowisko naturalnego występowania tej najstarszej historycznie lilii przyjmuje się obszar wschodnio-śródziemnomorski - Turcję, Palestynę, Liban a także Grecję. W Egipcie znaleziono najstarszy wizerunek lilii białej znajdujący się na płaskorzeźbie sarkofagu i królewskiego tronu. Również w starożytnej Grecji odgrywała ona ważną rolę, gdyż zaliczana była do najpotrzebniejszych rzeczy w codziennym życiu. Około tysiąc lat temu cebule trafiły do naszej części Europy przywożone przez rycerzy wypraw krzyżowych i tu rozpowszechniły się najpierw w ogrodach przyklasztornych i zamkowych, gdzie strzeżono ich jak wielkich skarbów. Stąd niedaleko już było na ołtarze, gdzie obwołano je symbolem niewinności i ofiarowano Matce Bożej. Nazywane są również, w zależności od regionu Polski, liliami św. Józefa, św. Antoniego lub św. Jana. Dzięki swej urodzie zyskiwały coraz bardziej na popularności i stały się wkrótce symbolem wszystkich lilii, a dzięki hodowcom, którzy uszanowali jej czyste piękno i którzy nie „poprawiali" tego co natura wytworzyła, możemy podziwiać kwiaty niezwykłego piękna.

Portret rośliny 
Lilia biała tworzy owalne, żółtobiałe cebule, złożone z grubych, mięsistych, dość wyraźnie oddzielonych łusek. Z cebul tych we wrześniu wyrasta rozeta lancetowatych liści, a z ich środka wybija na wiosnę słabo ulistniony pęd, osiągający do 100 cm wysokości i zakończony zazwyczaj 5 - 7 kwiatami. Kwiaty są czysto białe, bardzo wonne, trąbkowe, silnie rozwarte i zakwitają przeważnie w połowie czerwca. Torebki nasienne tworzą się bardzo rzadko, gdyż lilia ta po przekwitnieniu szybko wchodzi w okres spoczynku i pędy jej zasychają. Jeżeli uda się uzyskać nasiona, co jest możliwe, gdy zapylone kwiaty na pędach po ścięciu wstawi się do wody, wówczas trzeba je wysiewać zaraz po zbiorze. Nasiona kiełkują nadziemnie, ale bardzo powoli niekiedy nawet po roku. Jednak najkorzystniej i najłatwiej można ją rozmnażać z cebul bocznych powstających obok cebuli matecznej, a także z łusek cebulowych. Przy oddzielaniu cebul przybyszowych należy uważać, aby nie oderwać korzeni.

Wymagania 
Dobrze się czuje na ziemi ciężkiej (gliniasto-piaszczystej), zasadowej. Należy ją sadzić w odstępach 30-35 cm i w porównaniu do innych lilii, bardzo płytko (warstwa ziemi nad cebulą nie powinna przekraczać 5 cm). Roślinę przesadza się co 3-4 lata, gdy cebule nadmiernie się zagęszczą. Trzeba ją wykopywać już w połowie lipca, wówczas gdy pędy zasychają i roślina wstępuje w krótki spoczynek, trwający zaledwie 3-4 tygodnie. Przez ten czas cebule przechowuje się w lekko wilgotnym torfie w temperaturze pokojowej i w połowie sierpnia sadzi się znów do ziemi. Lilie te często są atakowane przez szarą pleśń, a rozwojowi tej choroby sprzyja duża wilgotność powietrza i gleby, zbyt duże zagęszczenie roślin, a także zbyt słaby dostęp światła.

Lilia królewska 
Jest to lilia, która najszybciej zaaklimatyzowała się we wszystkich ogrodach świata, kwitnie niezawodnie i wyróżnia się długowiecznością. Odkrycie lilii królewskiej uważa się powszechnie za największe wydarzenie w świecie odkryć lilii. A jej odkrywca - Wilson zaliczony został do grona najbardziej zasłużonych „łowców" roślin. Nadał on jej nazwę Lilium regale - lilia królewska, chcąc podkreślić jej wyjątkowy, wyniosły i dostojny charakter. Odkrywca ze swej wyprawy z Chin przywiózł 7000 cebul tego gatunku i rozesłał je po całym świecie, dzięki czemu lilia królewska stała się w krótkim czasie najbardziej rozpowszechnioną lilią na całym świecie.

Portret rośliny
Cebule są duże, o szeroko lancetowatych łuskach, które na świetle wyraźnie czerwienieją. Pędy są sztywne, do 120 cm wysokie, pokryte skrętolegle ułożonymi, krótkimi i szorstkimi liśćmi. Na szczycie pędu osadzone są okazałe, 15-centymetrowe, trąbkowe, wydłużone kwiaty, które zebrane są po 3-8 w nieregularnych baldachach. Działki kielicha ich są białe, szerokie i odgięte na szczycie, wewnątrz żółtawo zabarwione, a na zewnątrz wyraźnie różowo cieniowane i żyłkowane. Kwitną trochę później od lilii białej, bo od połowy czerwca do końca lipca i wyróżniają się sinym wręcz odurzającym zapachem. Pylniki i pyłek są ciemnożółte, znamiona zielonkawe, torebki nasienne wydłużone i wypełnione dużymi, lekkimi nasionami, które szybko i nadziemnie kiełkują i dają kwitnące rośliny po 2-3 latach uprawy

Rozmnażanie, wymagania
Rozmnaża się ją zarówno z nasion, które zawsze wiernie powtarzają cechy mateczne, jak i z cebul bocznych oraz tych tworzących się na pędzie podziemnym Lila królewska kwitnie najobficiej w przepuszczalne, próchnicznej i żyznej ziem ogrodowej. Chociaż jest u nas całkowicie zimotrwała to jednak wymaga przykrycia ściółką na zimę, aby opóźnić wiosenne wyrastanie pędów, ponieważ są one u nas często uszkadzane przez późne majowe przymrozki. Gatunek ten wyróżnia się dużą zdrowotnością cebuli i roślin i jest też rzadko atakowany przez wirusy.

Artykuły powiązane

  • Jak często wykopywać cebule kwiatów
    Czy wykopywać i przechowywać rośliny cebulowe i bulwiaste, które zakończyły już kwitnienie? A może jednak zostawić je w glebie? Jak postępować z wykopanymi cebulami, aby zapewnić im prawidłowy wzrost i kwitnienie w przyszłym roku? Dlaczego wykopywać?
    Czytaj dalej...
  • Robimy sadzonki bylin
    Sadzonkowanie jest dość mało znanym, choć zwykle łatwym do wykonania sposobem rozmnażania bylin. Jedną z najprostszych metod, którą możemy wykonywać właśnie w czerwcu, jest sporządzanie sadzonek pędowych.
    Czytaj dalej...
Więcej w tej kategorii: «Pelargonie Lwia paszcza»