GłównaKwiatyPelargonie

Kwiaty na działce

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Pelargonie

  • niedziela, 21 sierpień 2016 15:26
  • Tekst:  "Działkowiec"

Wielka różnorodność odmian i gatunków jest jednym z powodów dużej popularności pelargonii. Niezwykła odporność na choroby i szkodniki, niesprzyjające warunki atmosferyczne oraz długi okres kwitnienia sprawiają, że lubimy i chętnie wykorzystujemy te niezawodne rośliny.

Pelargonie należą do rodziny bodziszkowatych (Geraniaceae) i są blisko spokrewnione z ogrodowymi bodziszkami, jednak w przeciwieństwie do bodziszków żadna z pelargonii nie zimuje w gruncie w naszych warunkach klimatycznych. Nazwa pelargonia pochodzi od greckiego słowa pelargos i w dosłownym tłumaczeniu oznacza bociani dziób. Kwiaty po przekwitnieniu tworzą bowiem owocostany (rozłupki), w których znajdują się nasiona i właśnie te owocostany przypominają swoim kształtem dziób bociana. Pelargonie w większości pochodzą z Afryki, skąd już w XVII wieku trafiły do Europy jako jedne ze zdobyczy dalekomorskich podróży. Rodzaj Pelargonium liczy ponad 280 gatunków i tysiące odmian uprawnych. Z roku na rok firmy hodowlane wprowadzają coraz to nowsze odmiany charakteryzujące się nie tylko różnymi barwami kwiatów, ale także odmienną siłą wzrostu i obfitym długim kwitnieniem.

Pelargonie ze względu na dużą różnorodność odmian i gatunków podzielono na kilka grup:

Pelargonie rabatowe 
Są znane także jako pelargonie pasiaste, charakteryzują się wzniesionym typem wzrostu. Ich liście mają zielony lub brązowy pasek, stąd nazwa „pasiaste". Spośród tej grupy najchętniej kupujemy odmiany o kwiatach czerwonych, takie jak 'Samba', 'Diabolo' czy 'Vulcan'. Jednak mamy tu również odmiany o kwiatach fioletowych, białych, łososiowych czy nawet żółtych, nowością jaka pojawiła się na rynku jest pierwsza, żółto kwitnąca pelargonia 'First Yellow'. Z tego względu, iż odmiany charakteryzują się różnym typem wzrostu, podzielono je na niskie, średnio wysokie i wysokie - te ostatnie osiągają zwykle wysokość od 35 do 40 cm.

Nie tylko siła wzrostu jest brana pod uwagę, ale także kształt kwiatów. Mamy grupy odmian o kwiatach pojedynczych (zwykle są to odmiany rozmnażane z nasion), półpełne, pełne, różyczkowe (kwiaty są tak ściśnięte w kwiatostanie, że nie mogą się nigdy rozłożyć i przypominają miniróżyczki), plamiste (płatki kwiatowe w kilku odcieniach), tulipanokształtne czy nawet kaktusokwiatowe, charakteryzujące się postrzępionymi cienkimi płatkami kwiatowymi w kształcie gwiazd. Ale nie tylko kolor, kształt kwiatów czy pokrój roślin może być różny. W tej grupie znajdziemy także pelargonie o liściach w różnych odcieniach, od ciemnozielonych, poprzez dwubarwne do prawie czarnych i purpurowych.

Pelargonie bluszczolistne 
Nazwa pochodzi od liści tych pelargonii, bluszczu pospolitego. Ta grupa szczególnie, gdyż ich kształt łudząco przypomina liście znalazła zwolenników wśród właścicieli balkonów, gdyż zwisające pędy, obsypane setkami kwiatów, dodają uroku każdemu budynkowi czy ścianie. W grupie tej mamy dwie zasadnicze podgrupy: odmiany silnie rosnące, o drobnych kwiatach, oraz wolno rosnące tzw. półkarłowe o kwiatach pełnych. Najpopularniejszą odmianą o czerwonych kwiatach, zaliczaną do silnie rosnących jest ‘Ville de Paris Rot’ i mimo że jest to stara odmiana, jej popularność jest wciąż niezmienna. Charakteryzuje się ona silnym wzrostem i drobnymi kwiatami, jednak rośnie szybko i bardzo obficie kwitnie aż do jesieni. Odmiana ta ma również niezawodne kuzynki o kwiatach liliowych i różowych. Odmian w tej grupie są setki, jednak najbardziej widoczny z daleka efekt tworzą pelargonie silnie rosnące, o pojedynczych kwiatach. Te o kwiatach pełnych nie kwitną tak obficie, jednak tworzą ozdobne kwiatostany i nadają się szczególnie do tworzenia kompozycji oglądanych z bliska.

Pelargonie królewskie 
Określane są często pelargoniami wielkokwiatowymi, gdyż tworzą duże kwiaty średnicy nawet 5 cm, przypominające swoim kształtem kwiaty popularnych bratków. Nie zyskały aż tak dużej popularności jak poprzednie dwie grupy odmian, gdyż są bardziej kapryśne w uprawie. Często można je spotkać jako rośliny doniczkowe. U tych pelargonii liście są kanciaste i brzeg jest ząbkowany, natomiast pędy szybko drewnieją. Mimo bardzo oryginalnego wyglądu kwiatów, grupa ta charakteryzuje się przerwami pomiędzy jednym, a drugim kwitnieniem. W ostatnich latach powstała bardzo oryginalna grupa 'Angeleyes' wywodząca się od pelargonii królewskich zwana pelargoniami anielskimi. Charakteryzuje się ona bardzo drobnymi pędami i kwiatami, oraz obfitym ciągłym kwitnieniem. Pelargonie anielskie nadają się szczególnie do obsadzania pojemników stojących czy niewielkich koszy, gdyż ich pędy częściowo „wypływają" z pojemników, co wygląda bardzo oryginalnie. Większość odmian ma kwiaty koloru od różowego do fioletowego.

Pelargonie o pachnących liściach 
Ta grupa zawiera w sobie dobrze wszystkim znaną roślinę pokojową określaną jako „anginka", czyli Pelargonium graveolens, która po roztarciu liści wydziela bardzo przyjemny zapach (m.in. kamfory, mięty, pomarańczy). Niektórzy uważają, że poprawia on nastrój, a okład z roztartych liści tej pelargonii podobno leczy bóle ucha. Grupa ta nie ma dużego znaczenia ozdobnego, gdyż kwiaty są mało dekoracyjne.

Zastosowanie 
Pelargonie do prawidłowego wzrostu wymagają dużo słońca, dlatego najkorzystniejszym stanowiskiem jest balkon czy taras od strony południowej lub zachodniej. Natomiast posadzone w miejscu cienistym tworzą bardzo długie pędy i słabo kwitną. Do uprawy nadają się zarówno donice, jak i skrzynki zaokienne. Pelargonie doskonale wyglądają posadzone w kompozycjach z innymi roślinami. Najlepiej gatunki dobierać na zasadzie kontrastów. Pelargonie o kwiatach czerwonych można połączyć z niebieską lobelią czy białą smagliczką. Z kolei odmiany o zwisających pędach można łączyć z żółtym uczepem (Bidens ferulifolia) czy z roślinami o ozdobnych liściach, takimi jak komarzyca (Plectranthus), kocanka włochata (Gnaphalium) czy bluszczyk kurdybanek (Glechoma). Pamiętajmy, aby podczas tworzenia kompozycji zwrócić uwagę nie tylko na kolor kwiatów, ale także na wymagania danego gatunku.

Uprawa 
Pelargonie sadzimy w maju, najczęściej w pojemnikach, najlepszym podłożem jest substrat torfowy zmieszany z glinką (glinka zatrzymuje wodę w podłożu) o pH 6-6,5. Zwykle do obsadzenia skrzynki balkonowej długości 50 cm wystarczą 2 lub 3 rośliny. Podczas kupowania roślin, warto sprawdzić czy w doniczce znajdują się 2 sadzonki, gdyż wtedy rośliny będą rosły obficiej i wytworzą więcej kwiatów. Ale aby rośliny szybko rosły, powinniśmy je dokarmiać, najlepiej do każdego podlewania dodać niewielką ilość płynnego nawozu mineralnego przeznaczonego dla roślin balkonowych. Pamiętajmy, że zbyt obfite dokarmianie może spowodować słabe kwitnienie, dlatego dokarmianie po posadzeniu roślin do skrzynek rozpocznijmy po 1-2 tygodniach. Ważne jest też podlewanie roślin, nigdy nie powinniśmy używać zimnej, kranowej wody, gdyż wtedy na liściach od spodniej strony tworzą się skorkowaciałe narośla. Używajmy deszczówki lub odstałej wody.

Rozmnażanie 
W warunkach amatorskich pelargonie najłatwiej rozmnażać z sadzonek. Możemy je przygotować wiosną lub latem w sierpniu. Termin letni jest korzystniejszy, gdyż wiosną zwykle rośliny mateczne są w złym stanie. Jako sadzonki pobieramy wierzchołkowe pędy długości 10 cm, tniemy je ostrą żyletką tuż pod węzłem, wyłamujemy kwiatostany, a końce traktujemy ukorzeniaczem. Sadzonki sadzimy do torfu zmieszanego z piaskiem (1:1). Ukorzeniają się około 2 tygodni.

Artykuły powiązane

  • Jak często wykopywać cebule kwiatów
    Czy wykopywać i przechowywać rośliny cebulowe i bulwiaste, które zakończyły już kwitnienie? A może jednak zostawić je w glebie? Jak postępować z wykopanymi cebulami, aby zapewnić im prawidłowy wzrost i kwitnienie w przyszłym roku? Dlaczego wykopywać?
    Czytaj dalej...
  • Robimy sadzonki bylin
    Sadzonkowanie jest dość mało znanym, choć zwykle łatwym do wykonania sposobem rozmnażania bylin. Jedną z najprostszych metod, którą możemy wykonywać właśnie w czerwcu, jest sporządzanie sadzonek pędowych.
    Czytaj dalej...
Więcej w tej kategorii: «Irysy Lilia biała»