Drzewa i krzewy ozdobne

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Miłorząb

  • poniedziałek, 15 sierpień 2016 13:57
  • Tekst:  "Działkowiec"

Łacińska nazwa miłorzębu - Ginkgo pochodzi od chińskiego słowa yinxing-yo i japońskiego gink-yo co znaczy "srebrny owoc". Jest to gatunek wyjątkowy - istnięjący na Ziemi już przed 50 milionami lat, który w sposób zadziwiający przetrwał do czasów dzisiejszych w niezmienionej formie. Stanowi żyjące ogniwo pomiędzy paprotnikami a innymi roślinami nagozalążkowymi. Trudno sobie wyobrazić, ale w późniejszym trzeciorzędzie (przed ok. 30 milionami lat) miłorząb porastał tereny dzisiejszej Europy Środkowej. Dopiero okres zlodowaceń ograniczył zasięg jego występowania do małego obszaru na terenie Chin. W krajach Dalekiego Wschodu miłorząb uważano od wieków za drzewo święte i sadzono przy świątyniach. Jego nasiona były wielkim przysmakiem, stąd miłorząb był również cennym drzewem owocowym uprawianym na plantacjach. Obecnie doceniane są szczególnie lecznicze właściwości tego drzewa.

Opis botaniczny
Miłorząb jes drzewem wolno rosnącym, długowiecznym dorastającym do 20-30 m wysokości. Posiada zarówno długo jak i krótkopędy. Bardzo oryginalne wachlarzowate liście, na długopędach są wyraźnie dwuklapowe (bilobus), a na krótkopędach niepodzielone. Jesienią liście bardzo atrakcyjnie przebarwiają się na żółto, jednak szybko opadają po pierwszych przymrozkach. Miłorząb zaliczany jest obecnie do drzew nagozalążkowych, choć swoim wyglądem bardziej przypomina drzewa liściaste. Jego wyjątkowość podkreśla także, fakt, iż w procesie zapłodnienia zalążków biorą udział plemniki posiadające zdolność poruszania się. Jest to drzewo dwupienne, stąd na jednej roślinie, zawsze na krótkopędach pojawiają się bezpłatkowe kwiaty męskie w postaci kotek, a na innych kwiaty żeńskie, które składają się z dwóch zalążków osadzonych na długiej, cienkiej szypułce. Jesienią, żeńskie egzemplarze wytwarzają dwu lub trójżebrowe nasiona w mięsistych bursztynowożółtych osnówkach. Po dojrzeniu osnówki te miękną i wydzielają bardzo nieprzyjemny zapach kwasu masłowego. Osobliwościami miłorzębu są narośla, które w niewyjaśniony dotychczas sposób pojawiają się na starych drzewach u nasady pnia i na dolnych konarach (tzw. „czi-czi”), po czym rosną pionowo w dół i z czasem zakorzeniają się oraz mogą wypuszczać ulistnione pędy. Fenomenem jest także sporadyczne wytwarzanie nasion w osnówkach bezpośrednio na liściach. Jako surowiec leczniczy wykorzystywane są głównie liście miłorzębu, które zawierają wiele cennych substancji między innymi: laktony diterpenowe zwane ginkgolidami, monoterpeny, steroidy, flawonoidy oraz specyficzne bioflawonoidy - bilobetynę i ginkgetynę. Wyciągi z liści poprawiają obwodowe krążenie krwi, zwłaszcza mózgowe i w kończynach dolnych. Zwiększają elastyczność naczyń obwodowych i zmniejszają lepkość krwi, zapobiegając w ten sposób powstawaniu zakrzepów oraz „zmiatają” wolne rodniki nadtlenkowe. Ginkgolidy, flawonoidy i bilobalid spowalniają także postępującą degradację tkanki nerwowej. Leki wytwarzane z udziałem liści miłorzębu stosuje się w leczeniu chorób naczyń krwionośnych, zaburzeń obwodowego krążenia krwi (osłabienie koncentracji, wydolności intelektualnej i pamięci, niedokrwienie kończyn dolnych oraz bóle i zawroty głowy), chorób degeneracyjnych (otępienie starcze, choroba Alzheimera, zapalenie nerwów wzrokowych). Natomiast z nasion miłorzębu wytwarza się kremy regenerujące naskórek.

Wymagania
Miłorząb jest drzewem problemowym w uprawie. Dobrze rośnie na przeciętnej glebie, najchętniej w miejscu słonecznym. Bardzo dobrze znosi warunki miejskie i często polecany jest nawet jako drzewo przyuliczne. Jest praktycznie wolne od chorób i szkodników i dostatecznie odporne na mrozy choć młode drzewka zaleca się zabezpieczana zimę. Doskonale nadaję się do większych ogrodów lub „przedogródków” jako drzewo „rodzinne”. Ze względu na nierzyjemny zapach rozkładających się osnówek zaleca się sadzenie egzemplarzy męskich. Oprócz gatunku spotyka się pewną grupę odmian, która osiąga niewielkie rozmiary i z powodzeniem może być sadzona także w mniejszych ogrodach.

Niskie odmiany
Polecane do małych ogrodów Pendula – wyrasta niewiele powyżej miejsca szczepienia, pokrój parasolowaty lub półkolisty, szczepiona na wysokim pniu. Variegata - wyrasta niewiele powyżej miejsca szczepienia, pokrój prawie horyzontalny, odmiana żeńska lub dwubarwne. Mariken - wyrasta niewiele powyżej miejsca szczepienia, pokrój płaskokulisty, gesty, kałowa odmiana o rocznym przyroście około 15 cm. Troll - wyrasta niewiele powyżej miejsca szczepienia, pokrój horyzontalny, liście wyraźnie karbowane, mniejsze niż u gatunku.

Więcej w tej kategorii: «Bambus na działce Ognik»