Drzewa i krzewy owocowe

Lubczyk

Lubczyk - często kojarzy się wyłącznie z rosołem. Można go jednak dodawać i do kartoflanki, zupy pomidorowej oraz jarzynowej. Świeże listki dodajemy do białych sosów, jako zieleninę do sałat i gotowanego bobu. Suszonymi listkami lub korzeniem przyprawiamy ciemne sosy, duszone mięsa i warzywa oraz potrawy z ryb. Lubczykiem naciera się drób przed pieczeniem.

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Żurawina

  • poniedziałek, 15 sierpień 2016 16:02
  • Tekst:  "Działkowiec"

Żurawina jest zimozieloną krzewinką, z rodziny wrzosowatych. Roślina rozpoczyna wegetację na początku kwietnia, kwitnie od czerwca do końca lipca. Wytwarza liczne, długie, płożące pędy, na których powstają pionowe krótkopędy. Każdego roku tworzą się nowe długie pędy wegetatywne i krótkie owoconośne. Tylko część pędów krótkich tworzy pąki kwiatowe.

Owoce żurawiny, ze względu na wysoką zawartość związków wiążących wolne rodniki, fitoestrogeny, błonnik i inne, są ważnym produktem prozdrowotnym. Dzięki dużej zawartości witaminy C, pektyn i kwasów organicznych doskonale nadają się na galaretki, soki, syropy, konfitury, dżemy (owoce nie nadają się do bezpośredniego spożycia).

Liście żurawiny żyją 2-3 lata, w czasie chłodów przebarwiają się, w czasie ciepłej pogody stają się ponownie zielone i błyszczące. Korzenie nie mają włośników, są delikatne, drobne, liczne, niezbyt rozlegle. Żurawina, jak większość roślin z rodziny Ericaceae, jest zasiedlana przez grzyby mikoryzowe, które pełnią ważną rolę w przyswajaniu składników mineralnych. Dzięki symbiozie z grzybami mikoryzowymi zwiększa się absorpcja składników mineralnych, szczególnie azotu i fosforu oraz tolerancja roślin na stres i mikroorganizmy patogeniczne.

Wymagania
Żurawina jest rośliną, która może rosnąć tylko w określonych warunkach. Wymaga kwaśnej torfowej gleby, dostatku wody i dość długiego sezonu wegetacyjnego (kwiecień - październik). Można ją uprawiać na glebie mineralnej, przy zapewnieniu odpowiedniego pH, dostatecznej ilości wody i przepuszczalności górnej warstwy gleby (z powodu płytkiego, delikatnego systemu korzeniowego). Odczyn gleby odgrywa ważną rolę w przyswajaniu azotu. Żurawina absorbuje znacznie bardziej efektywnie azot w formie amonowej niż w formie azotanowej, preferowanej przez większość roślin uprawnych. W glebach kwaśnych forma amonowa dominuje nad azotanową i jest zawsze dostępna dla roślin. Obojętne i wysokie pH gleby zwiększa przemianę azotu amonowego do azotanowego. W wielu przypadkach zatem konieczne jest obniżenie kwasowości gleby. Najczęściej stosowaną formą obniżania pH gleby jest stosowanie specjalnego zakwaszacza gleby produkcji firmy Biopon. Jest on bardzo skuteczny, a przy tym wydajny. Jeśli aktualne pH gleby w niewielkim stopniu odbiega od optymalnego, zwiększona dawka kwaśnego torfu podczas sadzenia wystarcza do obniżenia pH. Dodatkową korzyścią stosowania torfu jest to, że gleba wzbogacona substancją organiczną ma właściwości buforu i w pewnym zakresie pomaga roślinom znieść stres związany z nieodpowiednim pH gleby czy suszą (zapewnia dostateczną wilgotność roślinom), ułatwia symbiozę z grzybami mikoryzowymi oraz pobieranie składników mineralnych i wody. Materia organiczna pełni ważną rolę zarówno na glebach lekkich (składniki pokarmowe), jak i na glebach żyznych (rozluźnienie zwięzłej gleby).

Żurawina ma małe wymagania pokarmowe, dlatego poleca się umiarkowane nawożenie: nawożenie fosforowe i potasowe stosuje się jednorazowo jesienią. Dawkę nawozów azotowych można podzielić i stosować w okresie zwiększonego zapotrzebowania na azot, tzn. wcześnie wiosną w okresie aktywnego wzrostu wegetatywnego, podczas zawiązywania owoców oraz podczas zawiązywania pąków kwiatowych. Deficyt azotu w okresie zawiązywania owoców i pąków kwiatowych może ograniczyć wielkość owoców w danym roku i kwitnienie w następnym. Jednak należy pamiętać, że nadmierne nawożenie azotowe w tym okresie powoduje intensywny wzrost wegetatywny roślin i może ograniczać formowanie pąków kwiatowych na rok następny. Można również stosować nawozy wieloskładnikowe o odczynie kwaśnym.

Przygotowanie podłoża
Przed posadzeniem roślin należy dobrze przygotować glebę, szczególnie ważne jest bardzo staranne odchwaszczenie, wyrównanie i zapewnienie około 20 cm warstwy kwaśnej, próchnicznej gleby (dodanie kwaśnego torfu, trocin, kory). Na działce stanowisko można przygotować na dwa sposoby. Pierwszy sposób to wybranie ziemi na głębokość co najmniej 20 cm z miejsca, gdzie będą sadzone rośliny, wyłożenie dołka folią (folię trzeba przedziurawić) i zasypanie podłożem z mieszaniny kwaśnego torfu, piasku i ziemi (leśnej, torfowej). Drugi sposób to wymieszanie gleby z materią organiczną podczas przekopywania, tak by materia organiczna była w górnej warstwie (około 20 cm). Aktywne korzenie zawsze są w górnej części gleby, która powinna być przez cały sezon dostatecznie wilgotna i zasobna w tlen.

Sadzenie i pielęgnacja
Rośliny najlepiej sadzić i rozmnażać wiosną. Rozmnażanie żurawiny jest łatwe. Sadzonki przygotowuje się z pędów długich, które tnie się na 10-12 cm odcinki i umieszcza w skrzynce z kwaśnym torfem. Po kilku tygodniach ukorzenione rośliny można przesadzić do multiplatów lub małych doniczek, a po następnych kilku tygodniach wysadzić do gruntu. W zależności od ilości sadzonek poleca się rozstawę 50 x 50 cm lub 50 x 25 cm, czyli na poletko o powierzchni 10 m2 potrzeba 40-80 roślin. Ważne jest, by po posadzeniu w okresie 2 lat uzyskać wiele pędów wegetatywnych, pokrywających powierzchnię gleby i wytwarzających silne pędy owoconośne. Rośliny owocują od trzeciego roku, pełnię owocowania osiągając w 4-5 roku. Żurawina jest długowieczna i przy zapewnieniu prawidłowej pielęgnacji i nawożenia może owocować nieskończoną ilość lat. Z dziesięciometrowego poletka można uzyskać 6 - 15 kg owoców, w zależności od kondycji roślin. W celu poprawy wzrostu i owocowania stosuje się ściółkowanie roślin. Poleca się ściółkę organiczną (torf, kora sosnowa), szczególnie gdy podłoże nie jest zasobne w próchnicę. Na starszych poletkach konieczne jest usuwanie nadmiaru pędów wegetatywnych, a po zbiorze owoców oczyszczenie roślin z połamanych pędów, liści i resztek owoców.